Niewidoma Matka o wychowaniu osób niewidomych:

„Praca nad kształtowaniem charakteru to:

- wyrabianie dobrych przyzwyczajeń przeciwstawiających się egoizmowi

- wprowadzanie w stosunku z ludźmi prawdy, słowności, uczciwości i sumienności.”

 

„Dla osoby niewidomej nauka to wyjście z siebie, to okno na świat, to czynnik równowagi i zdrowia psychicznego.”

 

„W życiu niewidomych duże miejsce zajmuje czytanie książek. Jest ono ważnym czynnikiem wychowawczym i gra dużą rolę w ich życiu.”

 

„Nasze starania mają na celu poważną kulturę umysłu i serca niewidomego, kulturę, która nie tylko zabezpieczy go od nudy i próżnych marzeń, do jakich jest skłonny, ale otworzy przed nim świat prawdy, dobra i piękna.”

 

„Dobre wychowanie lub reedukacja niewidomego powinna w nim rozwijać samodzielność i jak największą zaradność w życiu codziennym i w pracy.”

 

„Cała mądrość wychowania polega na tym, by niewidomy mógł z siebie dać maksimum inicjatywy, wysiłku, zaradności i pracy.”

 

„Celem wychowania niewidomych powinno być osiągnięcie, dla każdego innej, pełni rozwoju duchowego, moralnego, intelektualnego i fizycznego.”

 

„...tylko + wiara + może dać osobom niewidomym zrozumienie sensu ich życia.”

 

„Naszym celem jest kształcenie, wychowanie i wszechstronna rewalidacja niewidomych zmierzająca do uczenia z nich ludzi użytecznych.”

 

„Szczególnie dom, w którym są dzieci i młodzież powinien być pełen radości i wesołości.
Wspomnienia z tego domu powinny być najmilszymi wspomnieniami życia.”

 

„...  dobre wychowanie oparte jest na miłości, zapomnieniu o sobie i na wyrzeczeniu się siebie.”

 

„Wychowywać należy w osobie niewidomej prawość i prostotę, nauczyć go, aby nie udawał tych możliwości, których w nim nie ma, i nie wstydził się swych ograniczeń.”

 

„Trzeba często mówić do dziecka niewidomego, gdyż nie mogąc widzieć i czytać na twarzy rodziców i opiekunów uczuć miłości, które dlań żywią, potrzebują one słyszeć ich głos częściej, aniżeli inne dzieci.”

 

„W osobie niewidomej należy rozwijać inicjatywę, zmysł organizacyjny, samodzielność, poczucie samowystarczalności  we wszystkim zaś, co jest nieprzewidziane lub przekracza jego najbliższe otoczenie, okazywać mu pomoc zastosowaną do indywidualnych potrzeb każdego niewidomego.”

 

„Gdy niewidomy jest w domu nie należy zanadto skwapliwie spieszyć mu z pomocą, gdyż często jest mu to nieprzyjemne. Jednak trzeba się tym kierować roztropnością i przychodzić niewidomym z pomocą wtedy, kiedy o to proszą. Trzeba niewidomych przyzwyczajać, by jak najprędzej sami umieli dawać sobie radę.”

 

„Posłannictwo niewidomych polega na tym, by prawie bez słów uczyć ludzi, by dobrze umieli cierpieć.”

 

„Jezus mówi wyraźnie, że na to była ślepota niewidomemu dana, aby się w nim chwała + Boża + okazała. Jakąż wielką mamy odpowiedzialność przed Bogiem!”

 

„Gdyby osoba niewidoma umiała zrozumieć, ile łask Bóg na duszę zlewa wraz z tym +„darem Bożym”+, jaki byłby szczęśliwy!”

 

„Im bliżej człowiek + Boga + przez świętość swego życia, tym jaśniejszy ma wzrok duszy.”

 

„Widzący zaś powinni się starać rozumieć niewidomych, okazując im mądrą dobroć.”

 

„Z niewidomymi trzeba rozmawiać i wywoływać zapytania i z niestrudzoną cierpliwością na nie odpowiadać.”

 

„Widzący powinni starać się o to, by otoczyć niewidomych atmosferą zdrową moralnie, pogodną i wesołą.”

 

„Unikać należy rozmów, które zakłócają spokój niewidomych, budząc w nich tęsknoty i pragnienia dla nich niedościgłe. Natomiast należy mówić o tym wszystkim, co budzi energię do życia, pobudza do prac, zachęca do dobroci względem ludzi.”

 

„Głębokie życie wewnętrzne, niezłomne zasady moralne, szlachetny i prawy, łatwy i miły charakter, wreszcie cierpliwe i pogodne znoszenie kalectwa sprawią, że niewidomi nie tylko nie będą ciężarem dla swego otoczenia, ale przeciwnie, niejednokrotnie staną się centrum, z którego na otoczenie spływać będzie światło i moc, jakie tylko Bóg dać może.”

 

„Człowiek z charakterem to ten, który potrafi siebie podporządkować + Bogu +. Człowiek z charakterem to ten, na którym można budować. To człowiek, który bez względu na zmiany zewnętrzne i zmiany wewnętrzne potrafi utrzymać jedną linię postępowania, potrafi dojść do celu, stać się pełnym człowiekiem.”

 

„Ważnym zadaniem jest zapoznać osobę niewidomą z otoczeniem i budzić jej zainteresowanie się światem."