Ks. Władysław Korniłowicz

Urodził się w 1884 roku w Warszawie jako syn Edwarda – znanego warszawskiego neurologa i psychiatry – i Wiktorii z domu Poll. Według rodzinnej tradycji Korniłowiczowie wywodzili się ze śląskich Biesów (Bies herbu Kornicz; później Bies – Korniłowicz). Ten zapomniany i nieużywany przydomek miał się przydać, gdy ks. Władysław Korniłowicz podczas II wojny światowej ukrywał się przed Niemcami właśnie pod nazwiskiem Biesa.

W 1898 roku Władysława Korniłowicza usunięto karnie z warszawskiego gimnazjum klasycznego za udział w tajnej pracy samokształceniowej i narodowej. Po ukończeniu w 1903 r. gimnazjum realnego chciał wstąpić do seminarium duchownego, czemu stanowczo sprzeciwił się ojciec, uważając, iż najpierw powinien zaliczyć studia. Rozpoczął zatem w 1903 roku studia na wydziale nauk przyrodniczych w Zurychu. Zetknął się tam bliżej z wielkim humanistą i psychologiem Fryderykiem Wilhelmem Foersterem.

W 1905 r. powrócił do kraju i – teraz z ojcowską aprobatą - wstąpił do seminarium warszawskiego, ale już w 1906 roku wyjechał do Szwajcarii, gdzie we Fryburgu w 1908 roku ukończył filozofię, a w 1912 – teologię. 6 kwietnia tego roku w Krakowie z rąk biskupa Adama Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie. Następne dwa lata poświęcił studiom doktoranckim we Fryburgu, lecz wybuch wojny, który zaskoczył go w Zakopanem, nie pozwolił mu na ich ukończenie. Do marca 1916 roku był kapelanem w zakładzie Generałowej Zamoyskiej w Kuźnicach. Zajmował się także organizacją harcerstwa.

Po powrocie do Warszawy został archiwistą konsystorza generalnego oraz cenzorem książek religijnych. Równocześnie był kapelanem więziennym, prefektem w Szkole Leśnej, Szkole Mechaniczno-Technicznej Wawelberga-Rotwanga i w Gimnazjum „Panien Jadwig”. W tym czasie ks. Władysław Korniłowicz nawiązał kontakty z różnymi kręgami inteligencji warszawskiej; tak powstał zalążek Kółka, gromadzącego również młodzież studencką, głównie niewierzącą, ale poszukującą prawdy. W listopadzie 1918 roku – na własną prośbę – został mianowany kapelanem wojskowym (był między innymi pod Lwowem). Kontakt z Matką Czacką doprowadził w 1920 r. do objęcia przez ks. Korniłowicza (po śmierci ks. Wł. Krawieckiego) duchowego kierownictwa nad Zgromadzeniem Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża i Dziełem na rzecz osób niewidomych, któremu nadał nazwę TRIUNO. Ze stanowiska kapelana frontowego 15 listopada 1920 roku został przeniesiony na stanowisko kapelana w garnizonie we Włocławku, a w tamtejszym seminarium prowadził wykłady z liturgii; jednym ze słuchaczy był późniejszy Prymas Tysiąclecia Stefan Wyszyński. Od 10 grudnia 1920 do marca 1921 roku przebywał za granicą, gdzie poznał m.in. kardynała Desire Merciera, Jacques’a Maritaina.

Po powrocie do Warszawy zaczął zapraszać członków Kółka na wspólne msze święte przy ul. Polnej, a na wiosnę 1921 roku zorganizował pierwsze wspólne rekolekcje dla „kółkowiczów” i ich gości w kaplicy gimnazjum Cecylii Plater Zyberkówny. Od października 1922 do roku 1930 był dyrektorem konwiktu dla księży studentów KUL-u, prowadził też wykłady z liturgiki i teologii moralnej.

W czerwcu 1930 roku otrzymał zwolnienie z tej funkcji i osiadł w Laskach, jako że – mimo częstej nieobecności – z Dziełem Matki Czackiej utrzymywał stały kontakt. W 1938 roku jako jedyny Polak wziął udział w St. Gallen (Szwajcaria) w zjeździe przedstawicieli powstających instytutów świeckich. Wyjeżdżał również do Rzymu i do Lourdes. Był bardzo ceniony jako rekolekcjonista i spowiednik kilku zgromadzeń zakonnych i wspólnot nieformalnych, stał się ojcem duchowym Dzieła Lasek, które zaczęły być znane jako ważny ośrodek życia religijnego. Z jego inicjatywy powstał w Laskach, obok Zakładu dla Niewidomych, Dom Rekolekcyjny – miejsce spotkań ludzi o różnych poglądach, dążących do pogłębienia wiary lub poszukujących. Lata II wojny światowej spędził ks. Korniłowicz w Żułowie pod Lublinem, gdzie był nie tylko kapelanem sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, lecz intensywnie zajmował się ich formacją duchową i intelektualną w duchu św. Tomasza z Akwinu. Zmarł w Laskach 26 września 1946 r. w wieku 62 lat.

We wrześniu 1978 roku ks. Prymas Stefan Wyszyński otworzył proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. Władysława Korniłowicza, występując w nim nie tylko jako przedstawiciel Kościoła – Biskup diecezji, na której terenie żył i zmarł ks. Korniłowicz - ale też w roli głównego świadka.

Szczegółową biografię tej niezwykłej postaci zawarły ss. Teresa Landy i Rut Wosiek w książce „Ksiądz Władysław Korniłowicz” wydanej nakładem wydawnictwa Biblioteka „Więzi”.